Daniel Boccato
oko za oko

Wystawa oko za oko to pierwsza prezentacja prac Daniela Boccato w Polsce. Znajduje się na niej sześć monochromatycznych prac rzeźbiarskich, nazywanych przez artystę „twarzami”. Boccato wykorzystuje „opatrzone”, znane z codzienności formy – muszli klozetowych, umywalek, guzików, krzeseł, tykw, okien, ubrań, genitaliów,
wysp, narzędzi, aparatów fotograficznych, dziur, tuneli, gwiazd, kwiatów, butelek, korków, pudełek, maszyn, butów, kości, garnków, liter, znaków czy zwierząt, by tworzyć obiekty odwołujące się do ludzkiej skłonności dostrzegania i rozpoznawania twarzy w przypadkowych kształtach.

Podstawę każdej pracy stanowi szkic na tekturze, który po wycięciu służy za szablon. Przykryta plandeką i obudowana ściankami z tworzywa sztucznego forma pokrywana jest następnie warstwą farby poliuretanowej, która wypełnia i utrwala wszystkie fałdy i zmarszczenia plandeki i przytrzymującej ją taśmy. Kolejną warstwę stanowi wzmocniona włóknem szklanym żywica epoksydowa, która, łącząc się z barwną powłoką, tworzy mocny pancerz rzeźby. Po zamknięciu tylnej ściany pracy i usunięciu plandeki, plastikowych ścianek i tekturowego szablonu, artysta otrzymuje właściwy odlew.

Wykorzystując elementy rysunku, malarstwa i rzeźby, Daniel Boccato nadaje swoim pracom spontaniczną energię początkowego szkicu; gra kontrastowym opracowaniem powierzchni (mat-błysk), i wreszcie, zawieszając gotowe prace na ścianie, aktywizuje, w sposób typowo rzeźbiarski, przestrzeń wokół nich, jako że „twarze” penetrują ją swoimi cyklopimi oczyma. W swej istocie, rzeźby Boccato polegają na działaniu form i emocji, badają granice między tym, co rozpoznawalne i nazwane (znaczące), a tym, co zdecydowanie abstrakcyjne.

Pobierz informację prasową (PDF)
Pobierz katalog wystawy (PDF)

Daniel Boccato, Bizface, 2015, epoxy, fiberglass, polyurethane coating, 61 x 73 x 9 cm,
 © Daniel Boccato & Kasia Michalski Gallery

Alex Urso, Oko za oko. «Biedne» rzeźby Daniela Boccato w Warszawie, „Artribune”, 16.12.2015 (po włosku)